گهشمار ایران باستان
گهشمار ایران باستان
ایرانیان از دیرباز، سال را به 12 ماه سی روزه، بخش کرده بودند. این سی روز، هریک نام ویژه ای ذارند، نام هایی که بی گمان معنای آنها نشان از بنمایه و دورنمایه شان دارد. این سی روز با نام پروردگار یکتا(اورمزد)، آغاز می شود و به «فروغ بی پایان» (انارم)، پایان می یابد. روزهای دی بآذر، دی بمهر، دی بدین و اورمزد، 4 روز تعطیل در هر ماه هستند.
نام پارسی سی روز ماه نام اوستایی سی روز ماه معنی سی روز ماه
هرمزد اهورامزدا سرور دانا، دانای بزرگ هستی بخش
بهمن وهومنه اندیشه نیک
اردیبهشت اشا و هیشتا بهترین راستی و پاکی
شهریور خشترا وییریه شهریاری نیرومند، کشوری آرزو شده
سپندارمز سپنتا آرمئیتی فروتنی، بردباری سپند - مهرپاک
خرداد هئوروتات رسایی، کمال، تندرستی
امرداد امرتات بی مرگی، جاودانگی
دی بآذر دزوه دادار، آفریدگار
آذر اتر-آثرآت آذر، آتش، فروغ
آبان آپام آب
خور- خورشید هورخشئیت خورشید
ماه ماونگه ماه
تیر تیشتریه ستاره تشتر، ستاره باران
گوش گئوش گیتی، جهان، زندگی، هستی
دی بمهر دزوه دثوش دادار، آفریدگار
مهر میثر مهر و دوستی، پیمان
سروش سرئوش فرمانبرداری
رشن رشنو دادگستری
فروردین فره وشی فروهر، نیروی پیشرفت
ورهرام، بهرام ورثرغن پیروزی
رام رامن رامش، شادی
باد واته باد، هوا
دی بدین دزوه دثوش دادار، آفریدگار
دین دئنا دین، وجدان، بینش درونی
ارد اشی ونگوهی توانگری، خواسته، دارایی
اشتاد ارشتاد راستی، درستی
آسمان آسمن آسمان
زامیاد، زمی زام زمین
مهراسپند، مانتره سپند منتره سپنت کلام سپند، گفتار پاک و نیک
انارام انغره رئوچه روشنی بیپایان، فروغ جاودان
این وبلاگ فقط و فقط مطالب تاریخی می گذارد